ข้อความ : เมื่อวานตื่นเช้าทั้งๆที่ไม่อยากตื่น
ที่สาวที่ทำเสียงก๊อกเก็กอยู่ข้างเตียงปลุกเราตื่น เพราะเจ๊แกจะรีบไปลงประชามติแต่เช้า!! และแล้วพี่ก็ออกไป ในขณะที่เราก็ล้มตัวลงนอนและหลับเลยไป 9 โมงกว่าๆ
แต่ที่เจ๊แกรีบไปใช้สิทธิ์ไม่ใช่เพราะมีความรู้สึกตื่นตัวในการมีส่วนร่วมอะไรขนาดนั้นหรอกนะ เพียวแต่เมื่อวานมีเรียนทั้งวันเลยรีบๆไปลง ก็เหมือนกับเราเนี้ยแหละที่ไม่รีบตื่น ไม่รีบไปใช้สิทธิ์มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้มีความกระตือรือร้น

ตื่นแล้ว กินข้าวแล้ว นั่งทำรายงานแม่อัมไปจนเกือบเที่ยง
ตาเราก็ชวนเราไปลงประชามติ

ซึ่งความจริงแล้วเรายังไม่ไปเลย ไม่อยากจริงๆ
แต่ก็ต้องไปจนได้(เพราะตาเร่ง)

ที่ยังไม่อยากไปน่ะก๋เพราะว่า เรายังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าจะ รับ หรือจะ ล้ม


พอเดินไปถึงหน่วย ซึ่งแปลกใจมากว่าไม่ค่อยมีคน (อาจจะเกือบเที่ยง เขาคงไปกินข้าวกัน) เราเลยได้เดินไปเอาบัตร และเข้าคูหาเร็วกว่าทุกทีที่เคย

ไม่เคยลำบากใจ
และไม่เคยคิดหนักอะไรอย่างนี่มาก่อนเลย
ยืนนิ่งๆ ยืนเฉยๆ แต่ตาก็พินิจพิจารณาไอ้บัตรสีเขียวๆ ถ้ามันทะลุได้ไอ้บัตรนั้นคงรูแล้วไม่ต่ำกว่าสิบ

เรายืนอยู่ในคูหานั้นกว่า 5 นาที (ซึ่งมันอาจะน้อยกว่านั้นแต่ในความรูสึกมันนานจริงๆ)
รู่สึกโชคดีจริงๆที่ไม่มีคน (แต่กกต.ประจำหน่วย กับตาเราก็เดินไปเดินมา และ ชะเง้อมายังคูหาที่เรายืนอยู่)
....
..

นี่ฉันจะยืนนานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ
ไอ้ก๊อแกใช้เวลา 5 นาที่นั้น + กับช่วงเวลาก่อนหน้านั้นทบทวนเรื่องนี้มากว่าเดือนแล้วนะโว้ย แกพอได้ล่ะ
....
..

แล้วก็ตัดสินใจ

"เอาวะ"

แล้วก็กาไป

เดินออกมาจากคูหาพร้อมกับพับบัตรตามรอย อย่างระมัดระวัง (ไม่ใช่อะไรหรอกกลัวมันฉีก!! เด้วติดคุก กลัวค่ะกลัว)

เอาน่า แกตัดสินใจไปแล้ว แล้วแกต้องรับผิดชอบการตัดสินใจของแกด้วย
เอาเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด