เดือนตุลาคมทีไร  มันให้ความรู้สึกเศร้า หม่นหมอง และความปิติยินดีแบบแปลกๆจุกขึ้นมาที่หน้าออกอย่างบอกไม่ถูก

เดือนตุลาคม มีเหตุการณ์สำคัญๆของประเทศถึงสองเหตุการณ์ที่คนไทยเองมิน่าที่จะลืมเลือน

14 ตุลาคม 16 และ 6 ตุลาคม 19

ไม่อยากจะกล่าวถึง  6 ตุลาคม 19 เท่าใดนักเพราะมันทำให้รู้สึกเศร้าสลด เพียงแค่ 2 ปีหลังจากชัยชนะของนักศึกษาและประชาชน  อุดมการณ์เสรีกำลังเบ่งบาน  กลับสดุดลงด้วยเหตุเข้าใจผิด  จากฮีโร่... กลายเป็นขบดที่ต้องสังหารให้ตายภายในชั่วข้ามคืน  เลือดเนี้อ และชีวิตต้องถูกสังเวยไปกับความโหดเหี้ยมจากผู้ที่เคยสนับสนุนชื่นชม  ทั้งๆที่เวลามันผ่านไปแค่ 2 ปีเท่านั้น

14 ตุลา 16

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตัวเรายังไม่เกิด  แต่ก็เคยได้รับฟังผ่านคำบอกเล่าของผู้ใหญ่หลายๆท่าน รวมทั้งคุณแม่

จากการเรียนในโรงเรียน  มหาวิทยาลัย 

ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้มีส่วนร่วม 

แต่มีความรู้สึกว่าตัวเองมีจิตสำนึกร่วม

 แม้จะขอยอมรับจากใจจริงว่าเป็นตนไม่ชอบคำว่า ประชาธิปไตย และอาจจะรวมถึงประชาธิปไตยเลยด้วย (แต่กรุณาอย่าเหมารวมว่าเราเป็นเผด็จการ)

ทุกวันนี้เราใช้คำว่าประชาธิปไตยกันเกลื่อจริงๆ จนรู้สึกเบื่อคำว่า ประชาธิปไตย

อยากรู้เสียจริงๆว่าคำว่า ประชาธิปไตยที่พวกนักการเมืองทั้งหลายกำลังจะเรียกร้องให้เกิดขึ้นนั้น

พวกเขารู้จักความหมาย และ อุดมการณ์ที่แท้จริงของมันหรือไม่

ประชาธิปไตย ไม่ใช่การทำให้เกิดการเลือกตั้ง เรามีการเลือกตั้ง คือเรามีประชาธิปไตยอย่างนั้นหรือ?

ไม่ว่าจะเลือกตั้ง ลากตั้ง หากประชาชนยังไม่มีจิตสำนึก หลงมัวเมากับอำนาจเงินตรา

ไอ้ลากตั้งที่ว่านั้นนะ มีไปก็ไร้ประโยชน์!!!!

นอกเรื่องไปเสียนาน ขอกลับเข้าเรื่องเลยล่ะกัน

อย่างที่บอกว่า  ไม่ได้มีส่วนร่วม  แต่มีจิตสำนึกร่วม

14 ตุลา ของทุกปี  เราจะต้องนั่งดูข่าว ดูสารคดี ดูการให้สัมภาษณ์ของคนเดือนตุลา

แล้วร่วมย้อนรำรึก ถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นประหนึ่งตัวเองได้เคยเข้าไปมีส่วนร่วม

แต่ปีนี้.....เรากลับลืม

14 ตุลา 16

14 ตุลา 50

 14 ตุลา 16

 14 ตุลา 50

 เหตุการณ์ในวันเดียวกัน  แต่ต่าง พ.ศ. ต่างความรู้สึกและต่างจุดมุ่งหมาย

เราลืม......

เพราะอะไร  หรือเพราะใครเราไม่โทษผู้ใดทั้งสิ้นแม้กระทั่ง...ตัวเอง

ที่พูดแบบนี้ไม่ได้จะไม่รับผิด  แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะไปโทษใครได้

โทษตัวเราเองก็ไม่ได้  โทษผู้ใหญ่ก็ไม่ได้

ในความเห็นของเรามันควรจะเป็นความรับผิดชอบของส่วนรวม

เราไม่โทษคนพวกนั้น  เขาไม่ผิด เราไม่โทษแฟนเพลงพวกนั้น เพราะพวกเขาไม่ผิดเช่นกัน

เยาวชน  ซึ่งในวันที่ 14 ตุลาของทุกปี  ควรร่วมกันรำรึกถึงความเสียสละของเหล่าผู้กล้า

กลับมาชุมนุมเฝ้ารอศิลปินที่ตัวเองรัก แม้จะต้องตากแดด ตากลม ตากฝน รอตั้งแต่เช้ากว่าพวกเขาจะมาก็ตกบ่าย

ในส่วนหนึ่งของความคิด  เราก็คิดเห็นว่ามันไม่สมควร

แต่หากคุณๆที่หลงเข้ามาอ่านเคยมี idol ในดวงใจ  เคยมีความฝัน  เคยมีจินตนาการ

คุณก็จะเข้าใจพวกเขาเหล่านั้น  รวมทั้งเข้าใจเราด้วย

วันนี้ดูข่าวของสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่ง (ตอนนี้ยังไม่อยากเอ่ยนาม แต่ถ้าอยากรู้ มีตอนท้ายค่ะพี่น้อง)

เขารายงานว่า "คนไทยกำลังจะตกเป็นเมืองขึ้นของเกาหลี ไม่ชอบคนไทยด้วยกัน"...

เมืองขึ้น... ขึ้นอะไร ตลกสิ้นดี..

อย่ามาทำเป็นสองมาตรฐานแถวนี้ ถ้าพูดเรื่องแบบนี้ก็คงต้องพูดรวมกันทั้งหมด

ถ้าไม่อยากเป็นเมืองขึ้นชาติอื่นคงต้องเลิกดูพรีเมียร์ชิพ หรือเลิกรับกระแสโลกาภิวัตน์ทุกประเภท

พวกคุณสักกี่คนที่ดูไทยแลนด์พรีเมียร์ชิพ ข่าวว่าชื่อก็เปลี่ยนให้เข้ากับพรีเมียร์ลีกของอังกฤษรึเปล่า

ทำไมไม่ตั้งชื่อถ้วย ก ถ้วย ข เหมือนเมื่อก่อนล่ะ

นักร้อง กับ บอลอังกฤษ ก็ไม่ต่างกันหรอกถ้ามองอย่างยุติธรรม

แค่เราจะชอบนักร้อง ก็ทำมาเป็นดิ้นพล่าน เลือดรักชาติพุ่งแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

สิ่งที่คุณทำกัน บางทีก็ห่างไกลคำว่ารักชาติ

คนโกงกินบ้านเมือง เห็นกันอยู่จะๆ คุณก็ยังปล่อยไป  แถมยังใช้ตัวเอง เข้าไปเป็นข้ารองบาทมันพวกนั้นเสียด้วยซ้ำ


บอกไว้ ว่าที่ชอบ ไม่ได้เป็นเพราะว่าเขาเป็นเกาหลี ชอบเพราะตัวของพวกเขา ความพยายามของเขา ...ก็เพียงแค่นี้เท่านั้น

ส่วนเรื่องศิลปินไทย ถ้าทำได้ดีพอ ฉันก็พร้อมที่จะชอบเสมอ

...แสดงให้ฉันเห็นสิ ว่าคุณพยายามแค่ไหน

แค่ออกมาร้อง แล้วสะบัดมือไปมาแบบเสต็ปเด็กอนุบาล

แล้วจะหวังให้ฉันชอบคุณ คิดง่ายไปรึเปล่า

เหนื่อยใจ ที่สื่อเองคิดได้แค่นี้

ลืมไปว่าสถานีโทรทัศช่องนั้นคือ TITV ที่ต้องทิ้งชื่อ ITV และอุดมการณ์แรกเริ่มของตนเพียงเพราะความรักแก่ประโยชน์ของตัวเอง

มันไม่ยากหรอกที่เราจะมายอมรับถึงกระแสเกาหลีที่เข้ามาสู่ประเทศไทย

และก็ไม่ยากที่จะยอมรับถึงความบกพร่องของเราทุกคนที่ทำให้เยาวชนต้องไปหาที่พึ่งทางใจที่ไม่ใช่ชาติตัวเอง

เมื่อเรายอมรับ ทางแก้มันก็ไม่ยากเลย

 ถึงจะเคยประกาศออกไปว่าเราน่ะเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราคิดเองได้แล้ว

แต่ยังไงซะเราก็เป็นเด็กคนนึง ที่มีความฝัน มี Idol มีคนที่ชื่นชอบชื่นชม

แม้ในความสนใจของเราจะถูกหันแหไปทางอื่น

แต่เรารักชาติ และ รักอย่างไม่ได้ดีแต่ปาก

เราไม่เคยลืมว่าเราเป็นใคร เรามีหน้าที่อะไร เพราะเรากำลังทำหน้าที่นั้นอย่างดีที่สุด

edit @ 15 Oct 2007 22:06:11 by mi~chemin  

edit @ 20 Oct 2007 22:12:29 by mi~chemin