ปล่อยให้หมาในปากเจ้าของมันเริ่มทำงานแทน

ที่หมามันไม่หอนคืนนี้เพราะมันหอนมาแล้วสองสัปดาห์กว่าๆ

ข่าวการซื้อเสียงจากพรรคการเมืองใหญ่พรรคหนึ่งซึ่งเราเกลี่ยดมันเข้าไส้ เกลียดมันตั้งแต่พรรคเก่าที่หัวหน้ามันหน้าเป็นทรงเลขาคณิตร์ที่มีสี่มุม  เห้อๆ (พรรคอื่นก็มี)

ชาวบ้านแถวๆบ้านเรารับเงินของพรรคนี้ไปแล้วส่วนใหญ่

ซึ่งเราก็ได้แต่ถอนใจ เห้อ... เชี่ย แมร่งงงง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เสี้ยงจั๊ยๆๆๆๆๆ(คำแปล กูเหนื่อยใจสุดละ)

ที่บ้านเราก็ไม่มีใครกล้าแหยมเข้ามาซื้อเสียง ได้แต่เลียบๆเคียงข้างบ้านหรือว่าคนที่รู้จัก(ที่บ้านเป็นข้าราชการ) แต่ไม่เคยมีมาซักปี รู้สึกตงิดๆใจว่าปีนี้ที่บ้านต้องมีไอ้ห่าเหวพวกนั้นมารังควานบ้านกู!!!!

แต่ก็อย่างว่านะ แล้วมันก็มาจังๆเมื่อคืนวันพุธที่ผ่านมา

จู่ๆ โทรศัพท์ปริศนาก็ดังขึ้น  พี่สาวเป็นคนรับสาย แต่มันจะขอคุยกับตาของเราแทน ตาก็อายูมากแล้ว ใกล้เลข 8 เต็มที แต่ก็ยังแข็งแรงและสนใจการเมืองอยู่เป็นนิจ(แต่บางครั้งด้วยความชรา ตาแกเลยไม่ค่อยทัน กับอะไรที่ไม่ได้มาแบบโต้งๆ)

ไอ้ความอยากรู้อยากเห็นส่วนบุคคล (พูดง่ายๆคือกรูเสือก!!!) ไปยืนแอบฟังตาคุยโทรศัพท์อยู่ข้างๆ

ตายืนฟังโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ......

แล้วก็พูดขึ้นว่า "อ๋อ ที่บ้านมี 4 คน"

เอาแล้วมั้ยล่ะ เอาแล้วม้ายยยยยยยยยยย ที่กูคาดผิดซักนิดมะ

แทบอยากเข้าไปกระชากโทรศัพท์จากตามาแล้วก็ ด่ากราดอย่างที่ผู้ดีเขาไม่ทำกัน

แต่...แต่อย่าเพิ้งเข้าใจผิดว่าเราจะทำ

ไม่ ..ไม่ กูผู้ดีพอโว้ย

ก็เริ่มทำสงครามจิตวิทยากับมัน ด้วยการตะโกนผ่านทางโทรศัพท์ไปว่า

"สงสัยว่าบ้านนี้คงได้เงินรางวัลนำจับ"

การสนทนาทางโทรศัพท์นั้นดำเนินต่อไปครู่เล็กๆ เราเลย ไอ้นี้แม่งนี่มึงยังจะมาเนียนกับตากูต่อรึไง

แต่คิดอะไรไม่ออกแล้ว คิดหาคำพูดที่จะไปสะกิดหนังหน้าไอ้นั้นไม่ได้แล้ว ได้แต่แอบเจ็บใจตัวเอง

แต่โชคดีที่มันวางสายไปแล้ว และมันก็ไมได้อะไรมากไปกว่าบ้านนี้มี 4 คน

พอวางสายก็รีบปราดเข้าไปถามตา "จ๋า ใครโทรมาอ่ะ"

"ศึกษา.... โทรมาถามว่าทำไมในทะเบียนราชฎ์บ้านเราถึงมีแค่สองคน" ไอ้ตอแหล ตอแหลหน้าด้านๆ บ้านกูมีชื่อในทะเบียนตั้ง 7 คน แล้วมึงมีธุระอะไรไปเปิดทะเบียนราชฎ์บ้านกู ถ้ามึงเจตนาบริสุทธ์

เลยถามไปตรงๆว่า "มาถามคนจะเอาเงินมาให้ใช่มะคะ"

ตาก็ "ก็คงอย่างนั้น"

เรากับพี่สาวก็ โอ้้ววววว

เล็กเชอร์ตาเป็นการใหญ่

เห้อๆๆๆๆ เซ็ง เมื่อไหร่กันนะที่คนไทยจะเข้าใจว่า การซื้อสิทธิ์ขายเสียงน่ะมันเห้ พอๆกับการโกงกินของนักการเมือง

อยากให้คนไทยมีจิตสำนึก เหมือนมีจิตสำนึกที่ว่าทิ้งขยะลงกลางถนนมันน่าละอาย

ซื้อเสียง ขายเสียง มันน่าละอายกว่าเป็นล้านๆเท่า

พรุ่งนี้ก็จะเลือกตั้งละ ไม่รู้สิมันจะกลายเป็นลากตั้งหรือเปล่า

ไม่มีคนที่รัก แต่มีพรรคที่ชอบ เห้อ...

รู้สึกเศร้า หดหู่

โอ้ววววววววววว หมามันเริ่มหอนแล้วพี่น้อง

edit @ 4 Oct 2008 12:52:57 by mi~chemin

edit @ 5 Oct 2008 21:02:34 by mi~chemin